ช่วงเวลาที่ไม่มีใครพูดออกมา > 자유게시판

ยามเย็นวันนั้น ฝนโปรยลงเบา ๆ บ้านเงียบสงบนั้นยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง ฉันแวะมาเพราะข้อความสั้น ๆจากเธอ

"ถ้าว่าง แวะมาหน่อยนะ"

เธอเป็นผู้หญิงที่ดูสุขุม ปกติแล้วเธอดูเข้มแข็ง แต่วันนั้นสายตาเธอเปลี่ยนไป

เรานั่งเงียบ ๆ ด้วยกัน มีเพียงเสียงนาฬิกาเป็นเพื่อน เธอเล่าเรื่องบ้านที่กว้างเกินไป ฉันฟังอยู่เฉย ๆ

บางช่วงเธอเงียบลงเหมือนมีเรื่องราวที่ไม่กล้าเอ่ย หลังจากนั้นเธอค่อย breast ๆ ออกไปทางห้องด้านหลัง ประตูปิดลงอย่างเงียบงัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง ฉันได้ยินเสียงเธอเรียกชื่อฉัน เสียงนั้นสั่นเล็กน้อย

ฉันไปยืนอยู่หน้าประตู เราไม่ได้พูดอะไร ความเงียบอัดแน่นด้วยความรู้สึก มันคือจุดที่ไม่ควรก้าวข้าม

คืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ความรู้สึกยังคงอยู่ เพราะบางสิ่งยิ่งลึกเมื่อเข้าใจ

และในดราม่าของผู้ใหญ่
สิ่งที่ยากที่สุด
ไม่ใช่การเลือกทำ
แต่คือ การเลือกหยุด